- Han har nok ikkje lenge igjen.
Dei siste dagane har vore ein kamp. Ein kamp for å halde åndedretten i gang. Ein kamp mot smertene som riv i kroppen.
Vi gjer så godt vi kan. For å lindre. For å gjere det lettare.
- Han har nok ikkje lenge igjen, men vi veit jo aldri.
Han snakkar ikkje lenger tydeleg. For oss er det meiningslaust det han seier.
- Eg trur ikkje han kjem seg gjennom natta.
No pustar han roleg der han ligg. Søv. Skal ikkje vakne meir.
Og sjølv om eg har sett dauden før, so er eg spent på korleis eg vil reagere.
Eg kjem inn på rommet. Det er heilt, heilt stille.
Og eg finn det merkeleg fredeleg.
Du skriv så fint. Her tårer i øynene her jeg sitter.
Så nært…og så underlig. Døden er en del av livet.
Vondt, men samtidig så godt… Minner meg om siste dagene til min far..
Jeg las om de dødes dag. Egentlig er det en veldig fin tradisjon.
Et liv tar slutt. Et liv er levd. Et helt liv. Helt.
Av og til er ikke livet levd ferdig, men når man ser kampen mot smertene og når man vet at det ikke lenger er noe håp om at livet skal seire, så er det på en måte fint at de får slippe likevel. Selv om de er unge.
Døden er fred..når den endelig kommer, men før det kan det være en kamp…mest for dem som sitter igjen..og vil holde tilbake.
Alle opplever det forskjellig, så viktig så viktig å trå varsomt..og det gjør du:)
For du er klok og har lært mye i livet:)
Takk, eiramy.
Man håper jo at man har lært av erfaringer, og erfaringer har vi jo, vi to.
Ja vi har….
Som jeg har sagt før, vi er nok likere enn man skulle tro..tross forskjellene:)
Jo, du har nok kanskje rett i det.